เฮ้อ...เริ่มมาจากความเจ้าชู้ของเราเมื่อเริ่มเเรก อ่ะ ถ้าเราไม่เจ้าชู้เราก็ไม่สามารถเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างได้เลย อันเนื่องมาจากเราอยากรู้อยากเห็นในเรื่องบางเรื่องที่เรายังไม่สามารถรู้ได้ด้วยตัวเอง หากเราสามารถย้อนเวลาไปเมื่ออดีตได้ เราคงอยากจะย้อนไปแก้ไขเรื่องบางอบ่างที่เราได้ล่วงละเมิดกฎเกณฑ์ไปอย่างนึง ซึ่งมันก็คือ การที่ได้ทิ้งคนคนนึงที่เรารักหมดใจไปอย่างสิ้นเชิง แต่แล้ววันนั้นก็กลับย้อนมาหาเราทั้งๆที่เราไม่ทันได้ตั้งตัวเลย เหมือนโดนพระเจ้าลงโทษ ซะมากกว่า เช่นดังกับที่เราได้ทำไว้กับคนๆนั้น แล้วมันก็คือผลกรรมที่มาตอบสนองเราเร็วเหลือเกิน
 องค์ ที่2  ฉากที่แล้วมันคิดว่าความฝันจะต้องสวยงามเสมอไปซะทุกอย่างทุกเรื่อง แต่แล้วความเป็นจริงก็ได้ปรากฎขึ้นมาอยู่ที่ตรงหน้า มันก็คิอความฝันอันลมๆแล้งๆที่เกิดจากการที่เราเข้าใจคิดเสมอไปว่า คนที่เรารักนั้น เค้ารักเราอย่างจริงใจ และจริงจัง คิดไปต่างๆนาๆว่าเค้ารักเรามิใช่รักที่เงินของเรา แต่เเล้วก็ได้เห็นตัวตนที่เป็นตัวจริงของเค้าคือเค้ารักที่เงินของเรา มิได้รักที่ตัวเรา เค้ามันคือปีศาจที่กระหายเงิน มากกว่ารัก เค้ายอมบูชาเงินมากกว่าความรักที่เราได้หยิบยื่นมาให้ ซึ่งมันก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการทำลายความรักของเรา ตลอดระยะเวลา 1 ปีเต็มที่เราอยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีความรักที่แสนหวานสักครั้งเดียว มันมีแต่ความรักที่ขมขื่น ตลอดเวลา ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเช่นนี้แต่สังคมรอบข้างกายเรานั้นเค้ากลับสงสารตัวของเรามากกว่าคนที่ไม่รักกันซะอีก เราได้รับความเมตตาจากคนรอบกายสม่ำเสมอ ไม่เคยอดแม้แต่นิดเดียว แต่เรากลับมองได้ว่า คนๆนั้นๆไม่มีค่าพอที่เราจะอยู่ด้วยกันอีกต่อไป  จึงหันเห ความคิดกลับมาใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นและเคยใช้อยู่คือกลับมาเป็นตัวของตัวเอง ที่บ้านที่เราเกิดเราอาศัย กลับมาสู่ความเป็นจริงซะที แล้วตั้งหน้าตั้งตา ขมักเขม่นอยู่กับความเป็นจริงและความฝันของตัวเอง และการที่เราเริ่มต้นอยู่ที่บ้านเรา เราก็รู้ดีเลยว่าไม่มีที่ไหนจะสดวกสบายเท่ากับที่บ้านเราอีกเลย (โปรดติดตามตอนต่อไป--..จากเราเอง  นาย อากิโมโตะ เซจิ )


องค์ที่ 3  เริ่มต้นจากคำว่ารัก มันคือนิยามที่บ่งบอกว่าความรักมีหลยรสชาติหลายสถานะแต่ความรักที่หอมหวานมันได้เกิดและถือขึ้นมาใหม่อยุ่สม่ำเสมอ แต่ทว่าเราได้ค้นพบความรักนั้นด้วยวิธีไหน อาจจะเจอกับตัวเองที่อยุ่รอบข้างกายนั้นก็ได้แล้วความรักนั้นก็เข้ามาอยุ่ในหัวใจของเราทุกคน ความรักครั้งใหม่นี้มันได้เริ่มต้นจากโปรแกรม ที่ทุกๆคนรู้จักกันได้ดีว่าโปรแกรม ตากบ หรือ ที่ทุกๆคนเรียกกันติดปากว่า แคมฟรอก แล้วก็ทำได้รู้จักคนๆนั้นว่าความรักจุดเริ่มต้น เริ่มเรียนรู้ซึ่งกันและกันโดยที่ไม่ได้มุ่งหวัดเพียงแค่เซ็กซ์เหมือนครั้งที่ผ่านๆมา แต่เค้าคนนั้นคือคนที่มาจุดประกายแสงสว่างในความมืดมิดในใจของเราได้ ถึงแม้ว่าเราจะห่างกันเพียงไม่กี่ปี แต่ความรู้สึกที่เราเรียนรู้ด้วยกันมานั้นมันก็คือบทเรียนหรือบททดสอบที่ดีมากต่อกันทั้งสอง และแล้วความรักก็สุกงอม แต่เราก็ยังให้ความเคารพซึ่งกันและกันอยุ่เหมือนเดิมไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบความรักจะยังคงหอมหวานได้อีกสักกี่วันกี่เดือน หรือ กี่ปี ก็ตามมันก็ขึ้นอยู่กับคนทั้งสองที่จะเรียนรู้กันและกันเอง  (โปรดติดตามองค์ที่4 นะครับแบบว่า   คิดไม่ออกอ่ะ แฟนกวนเวลาพิมพ์) องค์ที่4 ความรักในมุมมองของทุกๆคนมันมีนิยามว่าอย่างไร บางคนอาจจะมีนิยามว่าความรักคือการให้และการเสียสละแต่นิยามของผมที่จะบอกต่อไปนี้มันได้เป็นนิยามที่ค้นเจอด้วยตัวผมเอง นิยามนี้ก็คือรัก รักที่ปราถนาและเฝ้ารอคอยมาตลอดเวลา 2 เดือน ถึงแม้ว่าการรอคอยมันจะแสนสั้นแต่มันก้ทำให้ผมกลับมาเจอรักแท้ของผมได้เอง เริ่มต้นจากวันที่ 13 สิงหาคม 2552 ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วันนั้นมีงานพระราชทานปริญญาบัตรซึ่งผมได้ไปด้วยเพราะเพื่อนรุ่นพี่ของพี่สาวผมได้จบจากรั้วบัณฑิต ที่นั่นซึ่งเป็นวันเดียวกับผมและพี่สาวได้ลงจากเครื่องบินของสายการบินไทยเที่ยวบินที่ R722 จากท่าอากาศยาน นาริตะ-กรุงเทพ เพื่อมางานนี้โดยเฉพาะมาถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเวลา 6.00 นาฬิกา มาถึงที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประมาณ 9.oo นาฬิกาของวันที่ 13 สิงหาคม 2552 ซึ่งสภาพผมในตอนนั้นเปรียบเสมือนศพเดินได้ศพหนึ่งเพราะว่าอาการคนแพ้เครื่องบินอ่ะ ทุกๆคนคงรู้นะว่ามันเป็นอย่างไร แต่ผมก้ต้องทนเพราะต้องมาพร้อมพี่สาวเพื่อกลับมาหาพ่อแม่ที่นานๆมีโอกาสมาพอหน้าท่านเพียงปีละครั้งเท่านั้น แล้ว ไม่นานกับการรอคอยว่าสักวันเราจะขอมีรักแท้ให้ได้ มันก็เกิดขึ้นที่รั้วแม่โดมแห่งนี้นั่นเอง แล้วผมก็ได้เดินไปเรื่อยๆเปื่อยจนเป็นเวลาเย็นซึ่งไม่สามารถบ่งบอกเวลาได้เลย จนมาหยุดตรงบริเวณที่ คนๆหนึ่งถ่ายรูปพร้อมแม่และเพื่อนๆถึงแม้ว่าเวลานั้นคนๆนั้นจะเหมือนศพ เหมือน ผม ก็ตามแต่ผมดุออกว่าคนนี่แหล่ะที่เราเฝ้ารอมานานเลยขอร้องให้พี่สาวไปแอบถ่ายรูปเค้ามา 1 ใบ แล้วก็บินกลับ ญี่ปุ่น ในวันรุ่งขึ้นซึ่งผมกลับอยู่ได้อีก 2 เดือนก็อยากจะเจอเค้าเหลือเกินแต่เหมือนว่าพระเจ้าจะเป็นใจเมื่อผมกลับมาเมืองไทยอีกครั้งผมได้รู้ๆจักเด็กคนๆหนึ่งซึ่งมีนิสัยที่แย่มากเอาแต่ใจทุกอย่างโดยไม่สนคำว่าหรือคำสอนใดๆจากผุ้ใหญ่แม้แต่นิดเดียวแล้วผม ขอบอกอย่างตรงๆว่าผมเบื่อเด็กคนๆนี้มากมายเพียงใดแต่ก็ต้องทนต่อไป แล้ววันหนึ่งผมได้เข้าไปเล่นดปรแกรมแคมฟรอก ซึ่งเป็นโปรแกรมที่ทุกๆคนรู้จักกันดี ว่าเป็นโปรแกรมประเภทไหน ซึ่งเล่นไปเล่นมาคุณรู้มั้ย ผมเจอคนๆนั้น เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2552 แล้วก็ให้เบอเค้าแล้วคุยกับเค้าจนถึงวันที่ 15 กันยายน แล้วเมื่อวันที่ 16 กันยายน เค้าได้มาหาที่บ้านแล้วซื้อ ดอกกุหลาบ 1 ดอก ซึ่งมันมีความหมายว่า รักแรกพบ มาให้ผม 1 ช่อ ซึ่งผม ก็อายแล้วรู้สึกดีใจอย่างมากมายที่คนเราเพิ่งเจอหน้ากันเค้ายังกล้าซื้อมาให้ผมถึงแม้ว่าในสายตาคุณอาจจะคิดว่าดอกไม้คงราคาไม่กี่บาท แต่มันคือความทรงจำที่ดีๆที่เค้ามอบให้ผม และแล้วหลังจากนั้นผมและเค้าก็เริ่มสานสัมพันธ์ระหว่างคำว่าแฟน และคนรักซึ่งผมและเค้าเจอหน้ากันบ่อยขึ้นไปเที่ยวกันบ่อยขึ้นไปเที่ยวบ้านเค้าที่ต่างจังหวัดไปพบแม่เค้าที่ต่างจังหวัดและเป็นคนเดียวที่ได้ไปบ้านเค้าผมซึ่งไม่ได้ร่ำรวยมากจากไหน แต่ผมก็ไม่รู้จะหาอารายเป็นของขวัญให้เค้าได้นอกจากดอกไม้ที่ผมโปรดปรานและชื่นอบที่สุดซึ่งมันก็คือดอกลิลลี่ สีขาว จำนวน5 ดอกวึ่งเป็นช่อดอกไม้ที่หนักเอาการอยู่ผมนั่งรถจากมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนอยู่ไปหาเค้าที่ที่เค้าทำงานอยู่ จากรังสิต-สาทร จากมหาวิทยาลัยราชภัฎเพชรบุรีวไลยอลงกรณ์ ถึง อาคารเอ็มไพร์ทาวเวอร์ มารอเค้าที่ด้านล่างใจจิงอยากจะเอาไปให้เค้าถึงชั้น 26 ที่เค้าทำงานอยู่ จากจุดๆๆนี้ ผมนาย อากิโมโตะ เซจิ อยากจะบอกกับ นาย(หยวน) หรือ นายฐนิธนันท์ ว่า เซจิ รักนายที่สุดเลย อิอิอิ จะไม่ไปไหนจากนายจะอยู่คู่กะนายสมกับที่เซจิรอคอยนายมาคนเดียว รักนะ (รอคอยองค์ที่ 5 บทสรปนะครับ) รักนี้หวานฉ่ำ อิอิอิ