หลังจากจากกันวันนี้ แน่นอนพวกเกราจะโทรหากัน เธอจะมีเรื่องงานใหม่มาอัพเดทให้ฟัง ฉันเองก็มีเรื่อง บ้าๆ บอ ๆ ของกูอยากจะเล่า นานๆ ครั้งกูก็จะบ่นว่า คิดถึงกรุงเทพ คิดถึงความสับสนอลหม่านและชีวิตที่เร่งรีบ ซึ่งมึงก็บอกว่าคิดถึงก็กลับมาดิง' แต่กูก็จะไม่กลับ' และนานๆ ครั้ง มึงก็บ่นว่าอยากจะไปเที่ยวที่ไหนไกลๆๆ กูก็บอกว่ามาเที่ยวที่นี่ซิ  ซึ่งมึงก็รับปากพล่อยๆๆ ว่า จะไป แต่มึงก็ไม่ไป  จนกระทั่งเซ็งจัด  ปุบ ปับ มึงก็แพ็คกระเป๋ามากากู  เราก็ดีอกดีใจที่ได้เจอกัน มันเป็นวันหยุดที่สนุกสนา และมีความหมาย แต่อีกนานกว่าจะกลับมาพบกันใหม่  เวลาผ่านพ้นไป เราอาจยังโทรหากันอยู่ เพียวแต่ช่วงเวลาระหว่างครั้งจะยืดห่างออกไปเรื่อยๆ ผิดกับเวลาที่คุยกันที่จะหดสั้นลงๆ สักวันหนึ่งไม่มึงก็กูจะโทรไปแล้วเจออีฝ่ายกำลังยุ่งอยู่ และได้คำตอบว่า  เดี๋ยวโทรากลับไปได้มั้ย  ชัวร์ทำไมจะไม่ได้ แต่หลังจากนั้น จะไม่มีการโทรหาหลังเที่ยงค่นอีกต่อไป 
 
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  รักแท้แพ้ระยะทาง  หวังว่าเราคงไม่เป็นกันอย้างนี้เนอะ